Hm… laatste logje is alweer van vorig jaar. Tijd voor een update misschien?
Wat post rondbrengen betreft was het niet de leukste tijd, veel sneeuw en vooral erg glad en dat weken achter elkaar. Wonder boven wonder niet gevallen maar wel talloze keren bijna. Dan loop je na zessen door een halve meter sneeuw en dan zijn er nog mensen die vragen hoe het komt dat je zo laat bent. Die kijken dus letterlijk niet verder dan hun neus lang is. Maar goed, die hadden nog het fatsoen om aan me te vragen hoe het komt, kan je tenminste wat uitleggen. Anders was het met die mevrouw uit de kloteklapperstraat, die moest zo nodig telefonisch een klacht indienen… dat ik ‘altijd’ pas om 7 uur met de post kwam. Nou ben ik best vaak wat laat en dat komt niet alleen door sneeuw of gladheid, ik breng gewoon veel post weg op een dag en dat kost tijd. Ik heb een contract voor 15 uur per week maar daar kan ik niet van bestaan dus maak enorm veel extra uren en dat 6 dagen per week. Toevallig was ik de dag dat ik de klacht door kreeg wel vroeg bij mevrouw Zanick maar of ze er blij mee was? Ik denk het niet want er zat een bekeuring bij… wat mij betreft toch een soort van genoegdoening
Verder ben ik ook behoorlijk ziek geweest een paar dagen, zat tegen voorhoofdsholteontsteking aan, maar ja… ziek zijn is geen extra uren maken dus ging ik maar stug door. Bij ieder hobbeltje leek het of mijn hersens een slag in de rondte maakte. Het drong eigenlijk niet eens tot me door wat ik had maar een van mijn ‘klanten’ (ex-verpleegster) zag het aan mijn ogen… die stonden een beetje als die van Ben Turpin
Al met al is deze winter erg vermoeiend, behalve het werk zelf komt er werkelijk niets uit mijn handen en i.p.v. de gebruikelijke 6 uur slaap ik er nu 8 tot 9 per dag. Op zich niet verkeerd natuurlijk…
Gisteren een kerstkaartje in de bus gehad… voor de vorige bewoners! Die wonen hier dus al 11 jaar niet meer. Na de groetjes en andere blabla stond… we moeten in 2010 toch is een echte afspraak maken. Iets zegt me dat dat ook in 2010 niet gaat gebeuren
“”RAGE AGAINST THE MACHINE have just announced that if their single “KILLING IN THE NAME” is number one on the Christmas Week UK pop charts over the single from X-Factor winner they WILL PLAY A HUGE FREE CONCERT IN THE UK TO CELEBRATE THE VICTORY OF …
Al vind ik het flauwekul eigenlijk, december is de maand dat je terug kijkt… terug kijkt naar wat er gebeurd is sinds 1 januari van het aflopende jaar. Aan de ene kant is het misschien wel het grootste k*tjaar aller tijden maar aan de andere kant misschien wel het mooiste. Om te beginnen was er natuurlijk Pieter die, na vermist te zijn geweest, werd terug gevonden in wat mijn grootste gruwel en vijand is… het water. Niet eens zo zeer om Pieter zelf, want die kende ik helemaal niet, maar meer vanwege zijn moeder Joos (ik ga er geen links van maken, iedereen weet wie Pieter was en wie Joos is)
Voor Joos heb ik vanaf de allereerste keer dat ik op haar log kwam diep respect. Dat heeft te maken met… haar gedachtegang is vaak hetzelfde als die van mij alleen zij kan dat heel goed uitdrukken en ik absoluut niet. Hoe vaak ben ik niet met een logje begonnen dat totaal niet vertelde wat ik eigenlijk van plan was te vertellen. Gewoon omdat ik niet weet hoe… zij kan dat wel, maar ja… ik kan toch moeilijk een pagina maken waarop staat… voor mijn mening en gedachten over de dingen des leven, zie log van Joos
Na Pieter kwam Peter die dood ging. Na Peter kwam Jos die een hersenbloeding kreeg. Na Jos kwam Jaap die dood ging. Er was ook nog -eindelijk- het volle besef dat ik geen moeder meer heb. Maar goed, genoeg treurnis… er waren veel goede dingen. Als je weet uit welke diepe put ik kom, en dat weet je als je mij al volgt sinds ik log, dan kan ik nu zeggen, ik heb mezelf overwonnen. Van iemand die amper durfde te reageren in een chatboxje naar iemand die de post loopt in het centrum van het dorp, winkel in, winkel uit met daarbij 100% confrontatie met andere mensen. De metamorfose begon met -you know who you are- tot en met de postbode+ die mij uitkoos om het dorp te doen omdat hij er van overtuigd was dat ik slim genoeg was om dat aan te kunnen. En hij had gelijk Buiten die twee zijn er natuurlijk meer die er aan hebben bijgedragen aan de inhaalrace die ik heb moeten maken om een beetje volwassen te worden en ik hoop dat ook hunnie weten wie ze zijn
Ik zou nog wel even door kunnen gaan maar ik denk je dat je wel een beetje een idee hebt van hoe of wat…
Voor volgend jaar staat er alvast een hoogtepunt vast… 8 mei ga ik naar een concert van ALICIA KEYS! Kaartjes kreeg ik gisteren in de bus
Een piano, mondharmonica en uiteraard vocals… meer heb je niet nodig voor de -misschien wel- mooiste lovesong ooit. Dat vind ik nu tenminste, morgen kan dat uiteraard weer anders zijn.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Sinds twee weken mag ik elke zaterdag het dorp doen. Het dorp wil zeggen het winkelcentrum en de omliggende straatjes. Het echte werk, zoals men zegt op de vestiging. Dat ik het mag doen is een compliment want dat betekent dat je slim genoeg bent om een weg te vinden in de chaos van drukte, volle winkels en ‘verstopte’ brievenbussen. Het contrast tussen zielloze recht toe recht aan nieuwbouwwijken waar je geen hond tegenkomt en het centrum kan niet groter zijn dan het is. Vooral afgelopen zaterdag. Ik begin op de Kerksingel (singel? Welke singel…) en er was net een begrafenis van een oud wethouder aan de gang. Sommige mensen moeten er na hun dood nog zo nodig een praalshow van maken dus de klokken van de kerk werden geluid en meneer werd naar zijn laatste rustplaats gebracht door een enorme lijkkoets met 6 zwarte paarden er voor. Dat gaf dan weer een enorme toeloop van nieuwsgierigen en het enige wat ik kon denken was… wat doe ik hier in godsnaam, ze hebben me overschat… ik ben niet goed in chaos. Vooral het luiden van de kerkklok maakte me gek. Heb je enig idee hoe hard dat is als je onderaan de klokkentoren staat? Ik las het adres van de bovenste enveloppe wel tien keer maar het drong niet tot me door wat er stond en dus al helemaal niet waar het kon zijn. Onder het mom van ‘goh, wat interessant allemaal wat hier gaande is’ ben ik maar tussen de menigte gaan staan om één te worden met de chaos en binnen een paar minuten was ik weer de oude vertrouwde postbuster
Vanaf januari gaan Veronica Magazine, Avrobode, KRO Magazine en NCRV gids naar de concurrent. Post van de overheid, o.a. de belastingdienst en UVW, ondergaat hetzelfde lot. Is dat erg? Aan de ene kant niet want vooral wat Veronica betreft scheelt het een hoop gesjouw. Aan de andere kant wel want de bezorgers van de concurrent staan niet bepaald bekend als zorgvuldig. Vaak steekt de post half uit de brievenbus en ook vind je regelmatig post op straat. Vooral het eerste is not done voor een TNT postbuster. Jammer is dan wel dat TNT meteen de schuld krijgt omdat er nog steeds veel mensen zijn die niet doorhebben dat er tegenwoordig meerdere postbedrijven zijn. M.a.w…..
Maak je borst maar nat (want je post is het al)
Het is bijna 2.5 jaar geleden dat moeders dood ging. Je denkt dat je er ondertussen wel een beetje klaar mee bent. Vorige week zaten we zelfs weer grappen te maken over haar voeten. Die waren nogal groot en zijn vaak het mikpunt van spot geweest. Mijn vader had/heeft er altijd een vaste grap over… dat ze uren in de winkel schoenen aan het passen was en dat ze dan eindelijk uitriep, deze wil ik! Ze passen perfect. Dat ze dan in twee schoenendozen stond
Vanmiddag was ik post aan het doen, reed op mijn fiets door een nog niet zo bekende wijk en ineens, zonder aanwijsbare reden of associatie, pats, boem! Ineens was het daar weer, verdriet even groot als toen het net gebeurd was. Ik heb toen maar even een rustig plekje gezocht om een sjekkie te roken. Je vraagt je af, verwerk je het eigenlijk wel of onderdruk je het alleen maar… het zal het laatste wel zijn, zou je denken… kweenie…
Er zijn van die dagen dat je zowel van voren als van achteren niet meer weet hoe of wat. Dat je op donderdag denkt dat het morgen zaterdag is en zo. Dat komt omdat ik al een tijdje 6 dagen per week werk, dan raak je de kluts een beetje kwijt… dan was het ook nog foldergekte bij de post. Normaal bezorgen we alleen op dinsdag drie folders, de rest van de week twee of een en soms zelfs nul. Deze week drie dagen drie folders en wel op dinsdag, donderdag en zaterdag. Woensdag waren het er twee, waaronder de Havenkrant. Die geeft heel erg af en mijn handen leken op die van een kolenmijnwerker aan het eind van de dag. Vrijdag was er het foldertje van de overheid, die moet ook bij nee/ja of nee/nee stickers in de bus. Donderdag was er ook nog een (ge-adresseerde) mailing van de gemeente hier, dat plastic binnenkort ook apart moet worden aangeboden aan de vuilnisman. Door een foutje bij de drukker of what ever, kregen de mensen in mijn wijk (uiteraard uitgerekend mijn wijk) niet één zo’n mailing maar drie. Terwijl iedereen weet dat het een foutje is moet dat toch zo worden bezorgd. Dat is ook al een keer met de Veronicagids gebeurd, kregen een hoop mensen er twee. Maar goed… die folders dus. Die komen niet in stapeltjes van twee of drie bij de post aan maar apart. Die moeten dan gestapeld worden, zoals dat heet. Normaal hebben ze daar mijn hulp niet voor nodig maar door de enorme hoeveelheid hadden ze me gevraagd of ik wilde helpen. Dat heb ik dus in totaal 7 dagen gedaan. Omdat ik uiteraard ook nog post moet weglopen, meest twee wijken en soms drie, werden dat dus hele lange dagen waarin ik om kwart voor 8 ’s morgens de deur uit ging en pas een kleine 12 uur later weer thuis kwam. Vooral gisteren kon ik dat goed merken, dat dan af en toe tijdens het lopen net niet de kramp in je benen schiet.
Gelukkig is het de komende week weer rustig met elke dag maar één folder. De week erna krijgen we weer een foldergekte… hopelijk dan wel zonder appiezakjes
Buiten die twee zijn er natuurlijk meer die er aan hebben bijgedragen aan de inhaalrace die ik heb moeten maken om een beetje volwassen te worden en ik hoop dat ook hunnie weten wie ze zijn 
Sterkte en beterschap!
